AG<\/a> is vrij specifiek over wat het hof fout heeft gedaan. Hij begint ermee dat er geen beroep op stuiting is gedaan. De rechter heeft dan artikel 24 Rv geschonden door zelfstandig te oordelen dat er sprake is van stuiting. Daarna geeft hij aan dat het hof nog een fout heeft gemaakt door zelfstandig de feitelijke gronden van<\/i> dat stuitingsberoep te baseren op een brief (die weliswaar bij de stukken zat), die niet met dat doel was toegevoegd.<\/p>\nDe Hoge Raad is minder speciek: De betreffende partij heeft niet gesteld dat de verjaring is gestuit. Het hof heeft daardoor niet mogen oordelen dat er sprake was van stuiting. Door dat wel te doen heeft het hof in strijd gehandeld met 24 Rv en is buiten de rechtsstrijd van partijen getreden.<\/p>\n
Vooral de AG verduidelijk het een en ander. Dat kan ik het beste toelichten door de (vage) begrippen heel anders in te vullen: Omdat de brief gewoon tot de stukken behoorde heeft de rechter geen (feitelijke) ‘grondslag’ aangevuld. Voorts kan op die brief een stuiting worden gebaseerd. Een beroep op stuiting zou je kunnen zien als een rechtsgrond. Die moet de rechter zelf aanvullen. <\/p>\n
Een beroep op stuiting behoort dus tot het begrip ‘grondslag’ van artikel 24 Rv. Het behoort (daarmee) niet tot het begrip ‘rechtsgrond’ van artikel 25 Rv. Een beroep op stuiting moet een partij dus expliciet en z\u00e9lf doen. De rechter mag dat niet voor je doen.<\/strong><\/p>\n
\nVanaf 1 januari 2025 is de Wet vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht (WMB) in werking getreden. Deze wet heeft o.a. tot doel:<\/p>\n
De wijze waarop de rechter aan zijn rol en verantwoordelijkheid voor de waarheidsvinding invulling geeft, laat in de praktijk nog grote verschillen zien en is niet altijd even duidelijk.14 Daarom wordt voorgesteld om in artikel 24 te verduidelijken dat de rechter \u2013 binnen zijn bestaande bevoegdheden en binnen de door partijen getrokken grenzen van de rechtsstrijd \u2013 ambtshalve de grondslag van hetgeen partijen aan hun vordering, verzoek of verweer ten grondslag hebben gelegd, met partijen kan bespreken. De voorgestelde wijziging beoogt diegenen die in de praktijk nog een strikte opvatting van de partijautonomie erop nahouden, duidelijkheid te geven dat de rechter binnen het partijdebat de bevoegdheid en ruimte heeft om op de mondelinge behandeling mogelijke argumenten met partijen te bespreken en zo actief bij te dragen aan de materi\u00eble waarheidsvinding. Hiermee wordt aan de verantwoordelijkheid van de rechter voor de waarheidsvinding een verdere wettelijke basis gegeven.<\/p>\n
De principi\u00eble verdeling van taken en verantwoordelijkheden tussen partijen en de rechter op het punt van de informatiegaring en bewijsverzameling blijft in dit wetsvoorstel ongewijzigd.<\/strong><\/p><\/blockquote>\nDit is uitgewerkt door aan 24 Rv een tweede lid toe te voegen:<\/p>\n
De rechter kan binnen de grenzen van de rechtsstrijd ambtshalve met partijen de grondslag van hun vordering, verzoek of verweer bespreken. […] De bevoegdheid van de rechter gaat dus niet zo ver dat de rechter mag gaan \u00abmee procederen\u00bb door een van de partijen suggesties aan te dragen voor wijziging van de feitelijke grondslag van haar vordering, verzoek of verweer<\/strong>. Wat de rechter wel ambtshalve mag doen, is het partijdebat bijsturen door partijen opmerkzaam te maken op bepaalde inconsistenties of onduidelijkheden in hun stellingen en partijen daarover bevragen. De vragen en interrupties van de rechter kunnen partijen aanzetten tot het verstrekken van inlichtingen die anders buiten het partijdebat zouden zijn gebleven en een partij aanleiding geven haar stellingen aan te vullen of te verbeteren. Dit is inherent aan de bespreking van het geschil van partijen op de mondelinge behandeling en is nu ook al mogelijk binnen de bestaande bevoegdheden van de rechter.<\/p><\/blockquote>\nIk vraag mij ten zeerste af of de wijziging \u00fcberhaupt verandering gaat brengen in de jurisprudentie. Zo te lezen moet hij nog steeds binnen <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Inhoudsopgave: – Oorspronkelijk artikel. – Wijziging vanaf 1 januari 2025. In de rechtsliteratuur wordt het als volgt omschreven: Enerzijds moet de rechter zich beperken tot de rechtsstrijd van partijen. Anderzijds moet de rechter de rechtsgronden aanvullen. Waar ligt precies de overgang tussen de begrippen ‘rechtsstrijd’ en ‘rechtsgronden’? Hoe staat het in de wet? Artikel 24 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[78],"tags":[],"class_list":["post-750","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-burgerlijk-procesrecht"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/750","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=750"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/750\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=750"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=750"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.richardhak.nl\/rechten\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=750"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}